تبلیغات
گَه گِدگ جُوِینه - درعملیات رمضان چه گذشت؟۵
 
گَه گِدگ جُوِینه
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : علی اکبر ملایجردی
سه شنبه 15 بهمن 1392 :: نویسنده : علی اکبر ملایجردی
از راست به چپ غلام رضا شمس آبادی(برات فرخ) ،علی رضا وبنده درکنار رود
کارون -مرداد1261




  .همه به جز سهراب وعلی وآن هایی که به دژبانی رفته بودند هم دیگر راپیداکردیم .یکی گفت حاجی خان بابا هم این جا است .رفتیم درچادرتدارکات پیدا کردیم ریشش خیلی بلند شده بود .به علی رضا یک جفت کفش داد ولی من هرچه اصرار کردم گفت: نه کفشای تو نوه .

     شب خوش گذشت .درزیر شلیک ضد هوایی ها شب  را به صبح رساندیم.روز دیگر بعد ازناهار اتوبوس ها آمدند نا نیروهارا به اهواز ببرند.گردان ها به خط شدند.اتوبوس ها پشت سر هم پر می شدند وحرکت می کردند.نوبت ما شد همه ی صندلی هاپر بود من صندلی کنار راننده نشستم .به علی رضا گفتم بیا باهم بنشینیم. اعتراض راننده بلند شد:نه آقا جا نمی شین.دیدم راننده ترک است باصدای بلند گفتم :علی رضا گه بورده اوتو(علی رضا بیا این جا بنشین) .راننده گفت :ا ِسیز تورک سیز دِ جَلسون اوتورسون.( اِ شما ترکین بگو بیاد این جا بشینه)بعد ازظهر درپادگان نود ودو (92) زرهی بودیم .حدود یک هفته آن جا خوردیم وخابیدیم .شاکران به من می گفت :اکبر حاله گَلبدرَی.چینگی قرمز اولوبدو.(اکبر سرحال اومدی نوک دماغت سرخ شده است)روزها داخل اهواز می رفتیم .چون بچه های خودمان (عباس واکبر) آن جا بودن مشکلی نداشتیم.غلارضا پولدار بود یک دور بین خرید وکنار رود کارون رفتیم وعکس انداختیم.دراین یک هفته که داخل اهواز می گشتیم محمود ملایجردی ( سُرخ ) وعلی رضای ملایجردی(گل محمد )رادیدیم.که درداخل دانشگاه مستقر بودند .وکارشان در آب رسانی بود.

    قراربود دوباره به خط برگردیم که برنامه ها به هم خوردوهمه راترخیص کردند.با قطار به تهران وازآن جا برای زیارت به مشهد رفتیم وسپس به آغوش خانواده ها باز گشتیم.یک روز نزدیک ساعت ده درچهاراه ملایجرد ایستاده بودم .پیکانی کنارم ایستاد.ناگهان درجایم خشک شدم .کَلبی (کربلایی) اروج علی پدرعلی بود.مات ومبهوت نگاهش می کردم .به طرفم آمد .دسپاچه بودم .غمی سنگین بر چهره اش نشسته بود.پیشم آمد :

-      شما هم باعلی ما به جبهه رفتید؟

-      بله.

-      بگو علی چی شد.

-      علی درگردان ما نبود.اونا بامحمود وسهراب دریک جا بودن.ازمحمود پرسیدی ؟

-      بله .گفت که علی رو ندیده

-      مادراهواز ازاونا جداشدیم من دیگه علی رو ندیدم.

غم وغصه گردنش راکج کرده بود خدا حافظی کرد .ناامیدی ازسر ورویش می باریدوبارگران غم واندوه رابه دوش می کشید.فهمیدم من آخرین کسی هستم که پیشم آمده وحتماً ازخانه ی عباس علی بیرون آمده بوده است.رفت به ماشینش سوار شد وحرکت کرد ومن تا نقاب به دنبالش نگاه کردم.هیچ کس حال اورادرک نمی کرد.مردم درسایه ی دیوار ها خوشحال وخندان حرف می زدند ولی اوبی قرار بی قرار بود .ابری ازاندوه آسمان دلم رافراگرفت.ناخود آگاه شعر حافظ رازمزمه کردم:

       یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخور

                                          کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور                                                                                                                                          

     روزی به سبزوار می رفتم دیدم تابلو کلاته ی قادری راعوض کرده اند وکلاته ی شهیدان گذاشته اند .بعد ها که پاپی شدم؛ گفتند بچه های کلاته قادری هم درعملیات رمضان زیاد شهید شده اند.به همین جهت کلاته ی شهیدان گذاشته اند .(فکر می کنم حاج آقای صالح آبادی هم درهیمن عملیات اسیر شد)

      شهریور فرارسید .هنوز غم دوری علی بر قلبها یمان سایه انداخته بود.سهراب هم ازبیمارستان  آمد .به علت قریحه ناچیز شاعری که داشتم شعری بروزن «یوسف گم گشته» ی حافظ خطاب به پدرش سرودم ودرکلاس انشایمان خاندم:

گرعلی گردید درپیکار اسیر بعثیان

                              بازخاهد گشت به آغوشت زهجران خم مخور......

      بعد ها خبر رسید که علی اسیر شده است .این علی همین آقای «حاج علی محمدیان» است.که بعد ازسال ها اسارت وتحمل انواع شکنجه ها وسختی ها به آغوشمان بازگشت .انسانی  است به تمام معنا انسان .دراین جامعه ای که ازدرودیوارش ریا می بارد.وخنده رابرلب جراحی می کنند وترانه رابردهان.گاهی ازیورش غم ایام دل خسته ام رادرآغوش می گیرم وبه مغازه ی خطاطیش می روم تاکمی ازگفتار های ساده وصمیمانه اش رانوش جان کنم وقلبم راآرام گردانم.می نشینیم ،می گوییم ومی خندیم.چون صدای اذان بلند می شود راهی مسجد می شود تا نمازش رابه جماعت بخاند.خیلی دوست دارم همان خاطراتی راکه ازاسارت برایم می گوید .ازهمان جایی که ازمحمود ودیگر بچه ها جدا ودربین عراقی ها غافل گیر شد برایمان بنویسد.این خاطرات را با شعر زیبای مهدی حمیدی به پایان می رسانم:

  بلی آنان که ازاین پیش بودند             چنین بستند راه ترک وتازی

 بدان این داستان گفتم که امروز            بدانی قدر وبر هیچش نبازی

                                    ـــــــــــــــــــــــ

به پاس هر وجب خاکی ازاین ملک         چه بسیاراست آن سر ها که رفته

زمستی بر سر هرقطعه زین خاک               خداداند چه افسر ها که رفته

 

                                                                             یاحق





نوع مطلب : خاطره های جنگ، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 7 آذر 1396 06:54 ب.ظ
من می دانم که این صفحه وب کیفیت را با توجه به مقالات و مقالات ارائه می دهد
چیزهای دیگر، وجود دارد وب سایت دیگر که این فراهم می کند
انواع داده ها در کیفیت؟
شنبه 13 آبان 1396 04:55 ب.ظ
شما مطمئنا مهارت های خود را در مقاله ای که می نویسید می بینید.
عرصه امیدوار است حتی بیشتر نویسندگان پرشور مانند شما که نگران نباشند به آنها اشاره کنند
ایمان داشتن. همیشه از قلبت پیروی کن.
یکشنبه 15 مرداد 1396 08:05 ق.ظ
Hello, the whole thing is going nicely here
and ofcourse every one is sharing information, that's truly good, keep
up writing.
دوشنبه 25 اردیبهشت 1396 01:46 ق.ظ
What's up to every body, it's my first go to see of this weblog; this web site carries remarkable and in fact
excellent material designed for readers.
یکشنبه 20 بهمن 1392 11:54 ب.ظ
دیگر نگران فایلهای خود نباشید. همین حالا فایل هایتان را مجانی آپلود کنید!!! لذت یک آپلود راحت با میهن بیت | آپلود نامحدود و دانلود مستقیم. عضویت رایگان | میهن بیت - آپلود رایگان فایل | http://mihanbit.com
سه شنبه 15 بهمن 1392 09:34 ق.ظ
سلام خوبی ؟ از وبلاگت خیلی خوشم اومد به منم سر بزن بازم میام . مرسی
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :